Les partenaires d’une relation ne sont pas 2 personnes identiques. Ils ne sont pas identiques, mais ont des droits égaux. Cela signifie que les limites et les choix de chacun des partenaires sont respectés.
Une relation est souvent malheureuse lorsque les limites de l’un des partenaires ne sont pas respectées.
Lorsque les partenaires sont égaux, ils peuvent s’aider l’un l’autre à se sentir bien dans leur peau. Ils évitent :
- de vouloir avoir du pouvoir sur l’autre (ils ne pensent pas qu’ils ont plus de valeur que l’autre) ou ;
- d’avoir besoin de l’approbation ou de l’avis de l’autre sur tout (ils ne pensent pas qu’ils ont moins de valeur que l’autre).
Des partenaires égaux assument la même responsabilité au sein d’une relation. Par exemple : ils décident ensemble s’ils veulent avoir des enfants ou pas (planification familiale), s’ils souhaitent prendre une contraception et quel type de contraception.
L’inégalité peut parfois conduire à la violence conjugale ou à un comportement sexuel abusif.
شریکها (پارتنرها) در یک رابطه، دو فرد با خصوصیات مشابه نیستند . آنها یکسان نیستند اما حقوق برابر دارند. یعنی باید متقابلاً به مرز و حریم و تصمیمات یکدیگر احترام بگذارند.
رابطه دو نفر، در صورتی که یکی از شریکها (پارتنرها)، مرز و حریم طرف دیگر را رعایت نکند، غالباً با خوشبختی همراه نیست.
شریکهای (پارتنرهیا) برابر، به یکدیگر به طور متقابل کمک میکنند که حس خوشی داشته باشند. شریکهای (پارتنرهای) برابر از کارهای زیر خودداری میکنند:
شریکهای (پارتنرهیا) برابر، میزان مسئولیتشان در رابطه، هم برابر است . مثلاً مشترکاً درباره بچه دار شدن یا نشدن تصمیم میگیرند (تنظیم خانواده) و یا تصمیم میگیرند که آیا نیاز به جلوگیری از حاملگی هست و در صورت نیاز میخواهند از کدام یک از روشهای جلوگیری از حاملگی استفاده کنند.
نابرابری در رابطه گاهی منجر به خشونت شریک زندگی یا خشونت جنسی میشود.