Selon la loi, en Europe, les gens peuvent choisir librement leur partenaire.
Les gens choisissent un(e) partenaire selon certains critères. Souvent, les gens ne sont pas conscients de ces critères. Certaines personnes sont conscientes de ces critères et veulent uniquement un(e) partenaire qui y satisfasse. Par exemple :
- l’origine ;
- la personnalité ;
- l’intelligence ;
- l’humour ;
- la situation financière ;
- l’apparence...
Les hommes et les femmes peuvent prendre l’initiative de débuter une relation.
Les parents ou les autres membres de la famille choisissent parfois la personne avec laquelle elles veulent que leur enfant se marie. C’est ce que l’on appelle un mariage arrangé. Les jeunes peuvent souvent décider s’ils veulent se marier ou non, mais ce n’est pas toujours le cas. Le mariage forcé est interdit par la loi.
در اروپا مردم میتوانند مطابق قانون، آزادانه شریک (پارتنر) خود را انتخاب کنند.
هر کسی شریک (پارتنر) خود را بر اساس معیارهای خاصی انتخاب میکند. بسیاری از اوقات افراد نمیدانند که بر اساس این معیارها انتخاب میکنند. بعضی افراد دیگر به این مسئله آگاهی دارند و فقط شریکی (پارتنری) میخواهند که با معیارهایشان مطابقت داشته باشد. مثلا:
- خاستگاه؛
- شخصیت؛
- هوش؛
- شوخ طبعی؛
- موقعیت مالی؛
- شکل ظاهری و…
هم زن و هم مرد، هر دو میتوانند برای شروع یک رابطه اقدام کنند.
گاهی والدین یا سایر اعضای خانواده، فردی را برای ازدواج با فرزندانشان انتخاب میکنند. این نوع ازدواج، ازدواج سنتی و از پیش ترتیب داده شده نامیده میشود. جوانان اغلب خودشان تصمیم میگیرند آیا میخواهند ازدواج کنند یا نه، اما همیشه اینطورنیست. ازدواج تحمیلیممنوعیت قانونی دارد.